ทำไมคาสิโนบางประเทศรุ่งเรือง แต่บางประเทศพังไม่เป็นท่า?

1.กลุ่มเป้าหมาย: เน้น “ดึงเงินนอก” หรือ “กินเงินใน”?

• ประเทศที่รุ่งเรือง (เน้นนักท่องเที่ยวต่างชาติ): โมเดลที่สำเร็จที่สุดคือ สิงคโปร์ และ มาเก๊า พวกเขาไม่ได้สร้างกาสิโนมาเพื่อมอมเมาคนในประเทศ แต่เน้นดึงดูด “ปลาใหญ่” หรือนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มีกำลังซื้อสูงเข้ามาใช้จ่าย โดยสิงคโปร์ตั้งกำแพงสกัดคนในประเทศอย่างโหดมาก (เก็บค่าเข้าสูง และต้องขออนุญาตครอบครัว) เงินที่หมุนเวียนจึงเป็นเงินต่างชาติที่ไหลเข้าประเทศ 100%
• ประเทศที่พัง (กินกันเองในประเทศ): หลายประเทศในแถบยุโรปตะวันออก หรือบางรัฐในอเมริกายุคก่อน ที่เปิดคาสิโนท้องถิ่นขนาดเล็กตามเมืองต่าง ๆ สุดท้ายไม่ได้ดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติเลย แต่กลายเป็นคนในชุมชนนั่นแหละที่เอาเงินเดือนไปละลาย ผลคือเศรษฐกิจท้องถิ่นพังพินาศ เงินไม่ได้งอกเงยขึ้นมาใหม่ แค่ย้ายจากกระเป๋าประชาชนไปอยู่กับเจ้าของคาสิโน หนี้สินครัวเรือนพุ่งสูง

2.รูปแบบธุรกิจ: คาสิโนเพียว ๆ VS Entertainment Complex

• ประเทศที่รุ่งเรือง (ครบวงจร): ยุคนี้แค่มีโต๊ะพนันกับตู้สล็อตมันไม่พอแล้ว ลาสเวกัสยุคใหม่และสิงคโปร์ปรับตัวเป็น Integrated Resort (IR) มีพื้นที่คาสิโนจริง ๆ แค่ 3-5% ที่เหลือคือศูนย์ประชุมระดับโลก โรงแรมห้าดาว สวนสนุก และคอนเสิร์ตฮอลล์ระดับโลก ทำให้ดึงดูดคนที่ไม่เล่นพนัน (เช่น ครอบครัว หรือนักธุรกิจที่มาประชุม) ให้มาเสียเงินกับค่าบริการอื่น ๆ ได้ด้วย
• ประเทศที่พัง (บ่อนดั้งเดิม): เมืองอย่าง แอตแลนติกซิตี (Atlantic City) ในสหรัฐฯ เคยพังพินาศและกาสิโนทยอยล้มละลาย เพราะพึ่งพาแต่การพนันเพียงอย่างเดียว พอรัฐข้าง ๆ เริ่มเปิดคาสิโนแข่ง นักท่องเที่ยวก็ไม่จำเป็นต้องเดินทางมาที่นี่อีกต่อไป เพราะไม่มีจุดขายอื่นที่น่าดึงดูดใจ

3.การควบคุมกฎหมาย และมาตรฐานการฟอกเงิน (AML)

• ประเทศที่รุ่งเรือง (กฎเหล็ก โปร่งใส): ประเทศที่รอดต้องมีระบบตรวจสอบที่เข้มงวดมาก มีการจัดเก็บภาษีที่ชัดเจน และมีมาตรการป้องกันการฟอกเงิน (Anti-Money Laundering) ที่เคี่ยวเข็ญ เพื่อไม่ให้องค์กรระดับสากลอย่าง FATF (Financial Action Task Force) แบล็กลิสต์ประเทศ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของนักลงทุนทั่วโลก
• ประเทศที่พัง (ทุนสีเทาครอบงำ): ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเมืองชายแดนในประเทศเพื่อนบ้านเราบางแห่ง หรือบางประเทศในแอฟริกาและอเมริกาใต้ ที่รัฐบาลไม่มีกำลังหรือกลไกควบคุมที่แข็งแกร่งพอ คาสิโนจึงถูกแทรกแซงโดยกลุ่มทุนสีเทาข้ามชาติ กลายเป็นฐานทัพของแก๊งคอลเซ็นเตอร์ การค้ามนุษย์ และการฟอกเงิน สุดท้ายรัฐเก็บภาษีไม่ได้ตามเป้า แถมต้องเสียค่าใช้จ่ายในการปราบปราบอาชญากรรมจนไม่คุ้มเสีย

4.ทำเลที่ตั้งและการแข่งขันทางภูมิศาสตร์

• ประเทศที่รุ่งเรือง (Hub ของภูมิภาค): อยู่ในจุดที่การคมนาคมสะดวก มีสายการบินบินตรง และไม่มีคู่แข่งในระยะใกล้เคียงที่สมน้ำสมเนื้อ
• ประเทศที่พัง (หลุมพรางความอิ่มตัว): เมื่อประเทศเพื่อนบ้านรอบตัวแห่เปิดคาสิโนถูกกฎหมายกันหมด (Oversupply) แหล่งเงินทุนเดิมก็จะถูกแชร์ไป หากไม่มีความโดดเด่นทางวัฒนธรรมหรือการท่องเที่ยวอื่น ๆ มารองรับ กาสิโนเหล่านั้นก็จะค่อย ๆ ซบเซาและปิดตัวลงไปในที่สุด